Schoolopdrachten

Geschiedenis Eindopdracht

Voor geschiedenis moesten wij een opdracht doen waarin we ons moesten inleven in een persoon / een bepaalde gebeurtenis. Ik heb gekozen voor het onderwerp 9/11 en heb de dag van één van de kapers van één van gecrashte vliegtuigen beschreven. Naast de feiten is het verhaal fictief.

11/09/01

Ik word wakker. Het felle zonlicht schijnt door de ramen. Ik kijk Satam aan, die een bed naast mij ook gapend wakker wordt. “Vandaag is de dag hè?” Zegt hij tegen me. Zijn blik verraadt zijn angst, iets wat hij zeker niet wilt toegeven. Ik zelf trouwens ook niet.. Ik stap mijn bed uit en loop naar de badkamer. Als ik in de spiegel kijk zie ik mijn spiegelbeeld met een gespannen blik terug staren. “Deze dag gaat zoveel veranderen..” Zeg ik tegen mezelf, terwijl ik met trillende handen door mijn haren ga. Gisteren heb ik afscheid genomen van mijn kinderen en vrouw. Dit was zo ontzettend moeilijk. Yusuf en Akram stonden met een verwarde blik in hun ogen. “Alles komt goed, over een aantal dagen ben ik gewoon weer bij jullie thuis, geloof me.” Hoewel ik weet dat dat misschien niet het juiste was om te zeggen, kon ik het niet uit mijn strot krijgen om te vertellen dat hun vader op het punt staat een aanslag op hemzelf en andere mensen te plegen. Dat zouden ze nu ook nog nooit kunnen begrijpen natuurlijk. Ik vraag mezelf af hoe het ooit zover heeft kunnen komen.

Terwijl ik een koude douche neem om goed wakker te worden, denk ik na over wat er vandaag nou precies gaat gebeuren. We gaan levens verwoesten, heel veel levens. We stappen op Logan International Airport in een vliegtuig, waarna het de bedoeling is dat we het vliegtuig laten crashen in de grote Twin Towers in New York. Hoe vaker ik erover nadenk, hoe verschrikkelijker ik me erdoor voel. Ik wil helemaal niemand vermoorden, hoeveel ik ook over heb voor mijn geloof. Heel veel keus heb ik echter niet. Waarschijnlijk ga ik het toch niet overleven in deze organisatie, dus dan ga ik maar liever op een manier waardoor ik na mijn dood in het paradijs kom. Dat wordt er namelijk verteld. Bij een ‘sjahied’ offer je jezelf op voor je geloof, in ruil voor een plekje in het paradijs, waar er eten en drinken in overvloed zal zijn. Dat is nog het enige beetje hoop waar ik mij aan vast houdt.

Ik kijk op de klok. 5 uur, jeetje wat is het vroeg. Ik werk met moeite een broodje en wat dadels naar binnen en zie Satam het zelfde doen. “Ontmoeten we Mohammed, Waleed en Wail nou op het vliegveld daar?” Vraagt Satam. “Ja.” Mompel ik. “En er zullen meerdere vliegtuigen gekaapt worden, toch?” Vraagt Satam. “Ja.” Satan geeft me een geïrriteerde blik. “Je hoeft niet zo kortaf te reageren. Je weet toch waarom we dit gaan doen, Abdulaziz? We verlenen Allah een dienst, en in r-“
“Ja, in ruil daarvoor verdienen we een plaats in het paradijs. Maar wie zegt er dat dat hele paradijs wel bestaat? Hoe weet je dat het niet gewoon een fabel is om ons over te halen om zo’n verschrikkelijke aanslag te plegen?” Kap ik hem chagrijnig af. Satam kijkt me verbaasd aan. “Als je dit niet over hebt voor Hem, waarom ben je hier dan?” Ik zucht. “Al sinds ik bij Al Qaida zit heb ik op verschillende manieren geprobeerd weg te gaan. Dat is niet zonder gevolgen geweest.” Ik til mijn shirt op en de laat de verschillende brandwonden op mijn buik zien. Satam kijkt snel weer weg. “Ook hebben ze gedreigd mijn kinderen en vrouw iets aan te doen. Ik heb dus gewoon geen keus.” Satam lijkt er niks van te snappen. En dat is begrijpelijk. We worden hier zo gehersenspoeld om je volledig over te geven aan je geloof, dat het soms lijkt alsof we geen mens meer zijn. En het begint al van kleins af aan.

Het is inmiddels 7 uur en we zitten op het vliegveld, wachtend tot we mogen instappen. Zenuwachtig tik ik met mijn voet op de grond. Normaal gedragen Abdul, normaal gedragen, je wilt niet opvallen. Ik kijk de gate rond, foute keuze. Mijn oog valt op een jongetje, niet veel ouder dan mijn eigen zoontje. Hij hangt aan, waarschijnlijk, zijn moeders been, vragend om aandacht. Onrustig schudt de moeder het jongetje van haar af, terwijl ze weer druk in discussie gaat met de man naast haar, over één of andere lamp die ze thuis vergeten zijn uit te doen. Teleurgesteld laat het jongetje zijn moeder met rust. Hij kijkt om zich heen, waarna zijn blik de mijne kruist. Hij glimlacht zenuwachtig en zwaait met zijn handje enthousiast mijn kant op. Nee, niet reageren. Geen contact maken met mensen, dat is ons nadrukkelijk gezegd. Je wilt geen vragen oproepen bij mensen, dus je blijft simpelweg bij ze uit de buurt. Ik wend mijn blik af van het jongetje en focus me weer op de krant die ik mijn handen heb. Na wat een oneindige drie kwartier leek, mogen we instappen in het vliegtuig. Met trillende handen leg ik mijn krant terug op de stapel tijdschriften. Ik voel het Stanleymes in mijn zak zitten. Hoewel ik probeer mijn zenuwen onder controle te houden, neemt de angst het toch echt van mij over. Satam, die dat ook doorheeft, kijkt me aan en geeft me een knikje. Na een vertraging van een klein kwartier stijgt het vliegtuig op, met als eindbestemming Los Angeles, die het vliegtuig nooit gaat halen.

Het is zover, de kaping is begonnen. “We hebben een aantal vliegtuigen, blijf rustig en je zult in orde blijven. We keren terug naar het vliegveld.” Hoor ik Mohammed zeggen. Hij dwingt de piloot en de co-piloot uit de cockpit te gaan en neemt de besturing over. “Niemand mag zich bewegen. Alles zal in orde zijn. Als je je beweegt dan breng je jezelf en het vliegtuig in gevaar”. Zegt hij kort daarna. Ik hoor mensen schreeuwen om hulp en draai mijn hoofd weg van de huilende mensen die ik zie. “Allahu Akbar!” Schreeuwt Satam door het vliegtuig heen, terwijl er een kleine glimlach op zijn gezicht verschijnt. Ik zie de torens dichterbij komen en besef me dat dit het dan toch echt is. Ik denk nog één laatste keer aan mijn kinderen. Dat is het laatste wat ik zie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De inhoud van deze site is gemaakt door een student van Landstede Zwolle
Copyright © 2019 Landstede Zwolle - Disclaimer & legal