Schoolopdrachten

Kruip in de huid van

Kruip in de huid van… 

Rosa

Haar handen trillen. Ze glijdt ze langs haar magere benen om de zweetdruppels van haar klamme handen te vegen. Een plukje vuurrood haar vliegt voor haar vermoeide groene ogen. Ze blaast het voorzichtig weg, bang dat elk geluidje haar zal verraden. Ze wurmt haar tengere lichaam door een stoffig gat in de muur, hier is ze veilig. Ten minste, dat is wat ze denkt…

Een buitenbeentje, past net nooit helemaal in de groep maar is volgens anderen wel oké: Rosa. Met haar zestien jaar pubert ze er heel wat op los. Op zoek naar zichzelf, naar bevestiging. Die bevestiging zoekt Rosa op verkeerde plekken. Zo ontmoette ze Ricardo, knappe verschijning, vlotte babbel. Een charmante jongen die precies de juiste dingen weet te zeggen die een onzeker pubermeisje wil horen. Precies de dingen die Rosa wil horen…

Vluchtig kijkt ze op haar horloge. Ze hadden om zeven uur afgesproken, de zon gaat al onder. Ze kijkt over haar schouder. Ze is omgeven door lege parkeerplaatsen en kale bomen. Een zure geur dringt haar neus binnen. Treurend om de keuze dat ze niet besloot haar warme, zachte winterjas aan te doen, spreekt ze met zichzelf af niet nog langer dan tien minuten te wachten. Plots gaat haar telefoon. Haar handen beven wanneer ze hem uit haar zak haalt om te kijken wie het is. Ze slaakt een zucht, het is haar moeder. Een schuldgevoel gemengd met schaamte overheerst. Ze drukt haar weg. Net wanneer ze wil besluiten weg te lopen scheuren er twee zwarte auto’s met enorme snelheid de parkeerplaats op. Rosa schrikt, maar herstelt zichzelf. Geen denken aan dat ze haar zwakte laat tonen. Niet nu. Vijf mannen stappen uit de auto’s. Ze zoekt naar Ricardo, zonder resultaat. Een naar onderbuikgevoel bekruipt haar lichaam. Hij zou er zijn. Hij had het beloofd. Rosa stapt naar achter, terwijl de mannen dichter op haar af komen. “Waar is Ricardo?” Ze onderdrukt een trilling in haar stem. Wanneer ze geen antwoord krijgt vraag ze het opnieuw. “Waar the fuck is Ricardo? Wie zijn jullie?” Ze weet dat dit niet klopt. Ze begint weg te lopen, nu het nog kan. Voetstappen achtervolgen haar, ze versnelt haar pas. Ze kijkt achterom en heeft er meteen spijt van, als een verdwaalde steen haar rennen onderbreekt. Ze valt met een harde klap op de grond. De mannen komen dichter en dichterbij. Ze weet zichzelf bij elkaar te rapen en rent het dichtstbijzijnde gebouw in. Al hijgend zoekt ze naar een plek om te schuilen. 

Haar handen trillen. Ze glijdt ze langs haar magere benen om de zweetdruppels van haar klamme handen te vegen. Een plukje vuurrood haar vliegt voor haar vermoeide groene ogen. Ze blaast het voorzichtig weg, bang dat elk geluidje haar zal verraden. Ze wurmt haar tengere lichaam door een stoffig gat in de muur, hier is ze veilig. Ten minste, dat is wat ze denkt. Voor ze het kan beseffen grijpen twee handen haar en duwen haar hardnekkig op de grond. Daarna wordt het zwart. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De inhoud van deze site is gemaakt door een student van Landstede Zwolle
Copyright © 2020 Landstede Zwolle - Disclaimer & legal